خود که دانسته ای

سایه هایی از قدیم ، سایه های با صفا

میخورد بر سرم ، که باز کن آشنا

 

ترس من از قدیم ، ترس من از جدید

جرات رهرو بودن نیست ، ناپدید

 

چرخش روزگار ، گردش ماه و سال

ترسم است سنگ راهم شود ، سن و سال

 

چاره ای ، مرحمی از برای زخم نو

زخم کهنه که سر باز کند ، هست نو

 

احساس جادویین ، چشم من بر کسی

فکر او در سرم ، پس چرا بی کسی ؟

 

ذهن من پر شده ، سنگینی سرم

بس است خیال و خواب ، کی رسی بر برم ؟

 

نام را گفته ام ، بار ها وبار ها

خود که دانسته ای ، گرانبها گرانبها

...

نوشته ی فریدون در ساعت ٩:۳٥ ‎ق.ظ در دوشنبه ۱٤ شهریور ۱۳٩٠

    پيام هاي ديگران()   لینک تگ ها: