تاریک شده کلبه این دل حرفی به دهان نیست

تاریک شده کلبه این دل                    حرفی به دهان نیست

وز کلبه مسکین شده ام هم             اندیشه بیان نیست

اندر دل این مردم بازار                      هیچ چیز عیان نیست

از دوست ، خودی و همه کس           حیله نهان نیست

 

 

 

تا کی ره کشم ،‌ بگذرم و هیچ مبینم

این روبهکان را کی توانم که فریبم

شاید از جشم سیاه است که سیه گون شده دنیا

وز عالم هستی همه ی شر شده پیدا

من ساقی و ساغر نبُدم ، غم شده ام من

این حرف بهانست هوس کج شده ام من

گویم که نیکی در این شهر نباشد

یک شمع دل افروز در این شهر نباشد

 

 

 

تاریک شده کلبه این دل                    حرفی به دهان نیست

وز کلبه مسکین شده ام هم             اندیشه بیان نیست

اندر دل این مردم بازار                      هیچ چیز عیان نیست

از دوست ، خودی و همه کس           حیله نهان نیست

 

 

 

یک مهر ، رای نیک ،خرد ،‌ هوش ندیدم

از غزال بد شوم ، در ِ خانه دریدم

کینه ، آتش جنگ بیفروزد و هی هات !

این دل هوس جنگ بدارد ، پر شکایات 

این مرد پیاده روزگاری فرخی بود

ناگه نشدش دل مرده ای و عاشقی بود

از مردمکان کوچک و دوست شیاد

این بود عقابی که شدش طعمه صیاد

فکر کرد جوان است و همیشه وقت آغاز

لکن نشدش که او رود به اوج و پرواز

 

 

 

تاریک شده کلبه این دل                    حرفی به دهان نیست

وز کلبه مسکین شده ام هم             اندیشه بیان نیست

اندر دل این مردم بازار                      هیچ چیز عیان نیست

از دوست ، خودی و همه کس           حیله نهان نیست

/ 3 نظر / 36 بازدید
حامد دن کیشوت

سلام آقا فریدون اتفاقا چند روز پیش یاد شما افتادم .... این شعر رو خودت گفتی ؟ وزن و قافیه اش خیلی ردیفه [گل]

آمی

سلام خوبی؟؟؟من همیشه به دوستای قدیمم یه سری میزنم (موفق باشی)

مینا

سلام فعلا دچار روزمرگي شدم حرفي براي گفتن دارم ولي شعري كه گذاشتيد خيلي خوب بود[لبخند]